Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

"Και χιόνισε στις 24 στα ψηλά"


Το χιόνι ακούγεται. Όπως ο θάνατος, όταν ενσκήπτει. Το χιόνι ακούγεται κι ας το τυλίγει η αυτονόητη σιωπή του. Το χιόνι ακούγεται. Όπως ο χρόνος που έρχεται και που φεύγει. Τον σταματάς. Στη χαρά μα και στη λύπη. Στη λύπη μάλιστα σταματά μοναχός του. Και στη χαρά δρασκελίζει. Όσο κι αν τον πασχίζεις. Στο πένθος σκοντάφτει -ίσως και για πάντα. Σκοντάφτουμε στο πένθος σήμερα. Στυλιανού του Αγίου και Αλυπίου του Κιονίτου, Νίκωνος του "μετανοείτε" και Γεωργίου νεομάρτυρος του εκ Χίου. Σκοντάφτουμε σήμερα, μα και στο επιούσιο της μνήμης του. Γιατί όλα γίναν όπως τα είδε, γιατί "χιόνισε στις 24 στα ψηλά", στην πρώτη του ετήσια μνήμη, γιατί κάθε χρόνο τούτες τις μέρες το χιόνι θα έρχεται, όπως το πένθος εισελαύνει και ο θρήνος ακολουθεί, θες δε θες, αντέχεις δεν το αντέχεις.

ΧΙΟΝΙΣΕ

Ξημερώσαμε κάτασπρα και συνεχίζει να το ρίχνει,
το' χει στρώσει χοντρά, η φθινοπωρινή μετάβαση έληξε
και ξαναεγκαταστάθηκαν τ' αρθριτικά,
διανύουμε τον χειμώνα.
Ο τελευταίος μάγος του Νομού μας Ζούμπος
πρόβλεψε χιόνι 25 Νοεμβρίου,
και χιόνισε στις 24 στα ψηλά.
Σήμερα πρώτη Δεκεμβρίου είμαστε στ' άσπρα,
κρύο για σταφίδες, οικονομημένες Καλημέρες
και λιγότερες διενέξεις, λευκάνθηκε και η πρασιά.
Μετά βγήκε ένας άνεμος
από τη Μπάνιτσα ως τα τελειώματα της περιοχής
τσάκισε δέντρα, στο Κλειδί έσμπρωχνε τα σκυλιά,
θαφτήκαν γιωταχί και πέφταν μύτες.
Μέσα στο Αμύνταιο πήρε παντζούρια
τα σπίτια είχαν ανάψει φώτα αυτοάμυνας,
σε ολόκληρη κωμόπολη
δεν περπατούσε ψυχή.

ΜΙΜΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ, Παλιές Ηλικίες, Ερμής 2002 

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Απόψε

 

Λίγο προτού την εκπνοή τούτης της μέρας και την αρχή μιας δεκαετίας καινής. Κάποιους τους αφήνεις πίσω, κάποιοι αφαρπάζονται στα ουράνια. Κάποιοι σε κρατούν, τους κρατάς απ' το χέρι ακόμα. Φυλαγμένοι όλοι στις προθήκες της μνήμης. Με μια αγάπη αθόρυβη για όσους σε κοιτούν από ψηλά. Με μια αγάπη που πασχίζει για όσους είναι εδώ και προικίζουν τις μέρες, τους μήνες, τις στιγμές, τις εποχές. Αλυπία είναι η παρουσία. Η εδώ και η εκεί. Η στο επέκεινα. Γι' αυτούς που "φύγαν" λοιπόν αυτό το τραγούδι, το σαν προσευχή. Για όσους είναι ακόμα εδώ, το ίδιο τραγούδι, το σαν προσευχή.

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Επιμύθιο ή και Μαραθώνιοι ζωής


Τον βλέπεις κάθε μέρα. Στα θρανία της Α'. Τον βλέπεις τα τελευταία χρόνια με τους φίλους του, με το γιο τον μικρό. Καλοϊσκιωτο παιδί. Απλώνει μονάχα φίλους στο πέρασμά του. Ευγένεια και χαμόγελο. Και τώρα τον καμαρώνεις για μια ακόμη φορά. Όλοι τον καμαρώνουμε. Γιατί η ζωή είναι το πιο ακριβό βιβλίο. Και κείνος ήδη το ξεδιπλώνει.


 ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

Βγήκανε βόλτα στο πάρκο. Αυτός, γύρω στα εξήντα με έντονο κινητικό και διανοητικό πρόβλημα και εμφανή κρανιακή δυσμορφία. Αυτή, πάνω από εβδομήντα, κάτασπρα μαλλιά, βαθιές ρυτίδες, σίγουρα όχι μόνο λόγω ηλικίας, κυρτωμένο σώμα.
Και οι δυο τους μετά βίας έσερναν τα βήματά τους.
Εκείνο που με έκανε να τους προσέξω, δεν ήταν το παρουσιαστικό τους, αλλά το με πόση φροντίδα, στοργή, αγάπη και τρυφερότητα, αυτή κρατούσε το συνοδό της από το χέρι.

Λένε πως η καλή λογοτεχνία είναι αυτή που σε κάνει να δακρύσεις από χαρά ή από λύπη, δεν έχει σημασία.
Μα, το καλύτερο βιβλίο είναι η ζωή η ίδια.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΡΟΣ, Ταξιδιωτικός οδηγός, Ιανός 2013

και Γιάννης Μητρούλης 

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Περί θυμού


Έχω έναν φίλο, ζωγράφο κατ' ουσίαν. Λέει ότι δεν πιστεύει. Όπως και άλλοι φίλοι μου που είναι εδώ και άλλοι που πέρασαν στο επέκεινα. Τον σέβομαι και τον αγαπώ. Τις προάλλες θέλοντας και μη "άκουσε" το θυμό μου. "Μη θυμώνεις" μου λέει από την άλλη γραμμή. "Εγώ δεν πιστεύω, το ξέρεις άλλωστε, αλλά όταν θυμώνω, λέω από μέσα μου το Πάτερ ημών και μετά γαληνεύω. Πρέπει να έχουμε κατανόηση με τις αδυναμίες των ανθρώπων. Πρέπει να συγχωρούμε". Ένιωσα κύμβαλο αλαλάζον. Εκείνος που δεν πιστεύει, προσεύχεται κατ' ουσίαν και συγχωρεί από καρδιάς και εγώ η δήθεν, φωνάζω έξαλλη και σκοντάφτω στη συγχωρητικότητα μονίμως. Το ποιον από τους δυο μας θα ακούσει ο Θεός δε θέλει και ρώτημα. Ο Φαρισαίος και ο Τελώνης επανακάμπτουν στη σκηνή. Αν ήμουν παπάς, θα τον έκανα κήρυγμα. Δεν είμαι όμως και έτσι τώρα μιλώ σε σας. Ευγνωμονώ το Θεό που με προικίζει με τέτοιες ψυχές και τέτοια συναπαντήματα. Μια τέτοια ψυχή έχει τη δύναμη να σε κάνει καλύτερο. Μια τέτοια μουσική επίσης. Μαλακώνει, όπως του ανθρώπου πρέπει. Έστω και προσώρας. Αν τους δείτε πουθενά και αν τους ανταμώσετε, μην παραλείψετε να τους ασπαστείτε.

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Καϊξής

  

...ή μήπως και δερβίσης. Αυτοσχεδιασμός ή μήπως και στροβιλισμός.
Σκοτάδι και φως. Εντός των στροβιλισμών, εντός των πτυχών. 
Εντός της έκστασης και μακράν του κόσμου. Φως.