Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

"Κατακλυσμός"


Στο χωριό μου τη μέρα τούτη τη λέγαν οι παλιοί "Κατακλυσμό". Ως την Απόδοση της Ανάστασης, Κόλαση δεν υπάρχει, Παράδεισος ούτε, ούτε σύνορα ούτε και όρια ανάμεσά τους, παρά οι ψυχές όλες μαζί ευφραίνονται. Και δίκαιοι και άδικοι κάτω από το φως του Χριστού που πάτησε το θάνατο. Ύστερα όμως, η κάθε μια μπαίνει ξανά στη θέση της. Ύστερα όμως, επιστρέφει. Στο χωριό μου, στους πρόποδες του Κόζιακα, στην κορυφογραμμή του η δύση να φεγγίζει, τη μέρα τούτη τη λένε και πάλι "Κατακλυσμό". 

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Όπως η ζωή δεν αντέχει /αντέχεται


ΛΕΞΑΞΙΕΣ

Καμία ποίηση δεν αντέχει
και προπαντός δεν αντέχεται
αν δεν πατάει στις λέξεις-αξίες του λαού της:
καΐκι, καΐτι, μάνταλο, καραούλι,
όπως πατάν τ' απόσκια στις σκιές
και οι πιθανοί κόσμοι
στους πιθανούς κόσμους,
η Σμύρνη στη Νέα Σμύρνη της,
το Άδενδρο και η Ξεχασμένη στη Βέροια
ή στη Σαλονίκη τους,
το Πόπλι και το Ρούδαρι στις Πρέσπες τους,
τα φυτά στο χώμα τους
και τα πουλιά στα κλαδιά τους.


ΜΙΜΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Της ζωής


Νιώθει κανείς την ανάγκη να ευχαριστήσει όλους αυτούς τους απλούς ανθρώπους, εθελοντές κανονικούς, που δωρίζουν κάτι πολύτιμο σε όλους εμάς, τους γονείς των παιδιών με αναπηρία: το χρόνο τους, το μεράκι τους, την αγάπη τους. Νιώθει την ανάγκη να τους αγκαλιάσει έναν-έναν. Εθελοντές δίπλα από το "Σύλλογο των γονέων, κηδεμόνων και φίλων των ατόμων με αναπηρία της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας" που παλεύουν μαζί για τα αυτονόητα.

Φέτος μας γέμισαν δώρα εν όψει της γιορτής της μητέρας. Το ίδιο συνέβη και με το Ειδικό σχολείο Πτολεμαϊδας. Λουλούδια, δυόσμος, βασιλικός, μικρές κατασκευές και μια ολόκληρη γιορτή στο Σύλλογο για όλες εμάς. Νιώσαμε αιφνιδίως ότι υπάρχουμε. Γύρω μας αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι, οι εθελοντές, ο ακούραστος πρόεδρος, οι δάσκαλοι πριν λίγες μέρες στο σχολείο, ο ακούραστος στον ίδιο βαθμό διευθυντής. Όλοι τους με τρόπο συγκινητικό να εργάζονται πέρα από κάθε φαντασία. Να φροντίζουν. Και τα παιδιά και εμάς.

Τους ευγνωμονώ και τους ευχαριστώ. Έναν- έναν. Κάθε φορά που τους ανταμώνω, είτε στο Κέντρο φροντίδας, όπου τα παιδιά μας υπάρχουν σε μια συντροφιά αγαπητική, είτε στο Ειδικό σχολείο της πόλης μας, νιώθω τυχερή που ζω αυτή την απίστευτη συγκυρία, να συμβαίνουν πράγματα υπέροχα, με τα ελάχιστα της αγάπης, που είναι και τα μόνα αληθινά. Πράγματα αδιανόητα για είκοσι χρόνια πριν -και πολλά λέω. Ελπίζω και προσεύχομαι, πράγματα που θα περπατούν στις κορυφογραμμές της αγάπης. Που θα ανθίζουν σε πείσμα της απραξίας.

Πέραν τούτων μια μικρή στιγμή, από κείνες τις θαυμαστές στιγμές που ακινητοποιούν το χρόνο, ένα μικρό παιδί και ένα μικρό λουλούδι, μια στάλα, πέρα από ανθοπωλεία ή έτοιμες συγκινήσεις, που καλές είναι και αυτές, όμως τούτη η στάλα, είναι μια στάλα ευτυχίας, που τη δίνεις ψίχουλο-ψίχουλο αντίδωρο σε όλες αυτές, τις ίδιες με εσένα μάνες: "Μαμά, είναι δικό σου".

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Συνάντηση με την άλλη όχθη ΙΙ


 Ο Μίμης Σουλιώτης ήταν ένας από τους δασκάλους μου. Όχι από εκείνους που σε αξιολογούν και τους ξεχνάς, αλλά από εκείνους που ένα κομμάτι του εαυτού τους εξακολουθεί να ζει μέσα σου. Θα μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί αλλού, το ακαδημαϊκό ακροατήριο ήταν η αφορμή. Ήξερε από ποίηση, ήξερε από τσίπουρο, κάπνιζε το ένα πάνω στο άλλο, έζησε το ρεμπέτικο, τίμησε τη γυναίκα. 
Δεν ανήκε στους θεωρητικούς της φιλολογίας που αγχώνονται να δημιουργήσουν όρους τόσο εξεζητημένους που δεν τους καταλαβαίνει κανείς άλλος πλην του εαυτού τους, έτσι ώστε να εξυψώνουν το "εγώ" τους.
Αντίθετα, μιλούσε βαθιά και απλά. Συνομιλούσε με τους ποιητές σαν να συναντάει παλιούς καλούς φίλους. Μπορούσε να ακτινογραφήσει τη δομή του κάθε βιβλίου, να σου πει την ιστορία της κάθε γραμματοσειράς. 
Κάναμε μάθημα στην Κύπρο, σε ένα παλιό ξακουστό αρχοντικό που το Πανεπιστήμιο είχε αναστηλώσει για να κάνει μαθήματα και εκδηλώσεις. Τώρα που το σκέφτομαι νομίζω ότι ήμασταν ένα καλό ακροατήριο. Εγώ ήμουν ο μόνος ελλαδίτης εκεί, οπότε διαβάζοντας τον κατάλογο στο πρώτο μάθημα είπε "Δημητριάδης δε μου φαίνεται κυπριακό όνομα". Του είπα ότι είμαι από τη Θεσσαλονίκη και τότε γέλασε κάτω από τα μουστάκια του "Α, είσαι καλαμαράς". Οι υπόλοιποι εκεί ψιλοπάγωσαν, γιατί αυτή η έκφραση χρησιμοποιείται από τους Κύπριους προς τους ελλαδίτες κάπως μειωτικά. Εμείς όμως αμέσως συνεννοηθήκαμε, γιατί αυτός ο χαρακτηρισμός της κυπριακής αργκό συνέπεσε με την ιδιότητά μας: ήμασταν δύο γραφιάδες, δύο άνθρωποι του καλαμαριού. Επιπλεον, απολαμβάναμε και οι δύο να ψάχνουμε τον γλωσσικό πλούτο του ελληνόφωνου χώρου, όχι μόνο από τα βιβλία αλλά και βιωματικά. Μόνο που μας χώριζαν κάτι δεκαετίες εμπειρίας και κάτι χιλιάδες βιβλία. Δεν κοίταζε όμως ποτέ από ψηλά.
Η Λευκωσία είχε, το 2010, ένα όλο κι όλο ρεμπετάδικο της προκοπής. Ρεμπετάδικο κανονικό, όχι ταβέρνα με έναν βαρεμένο μπουζουξή στη γωνία. Εγώ βρέθηκα εκεί γιατί δύο κολλητοί μου είχαν πιάσει δουλειά σερβιτόροι, όταν όμως είδα τι υψηλής ποιότητας μουσικοί υπήρχαν εκεί, κόλλησα και πήγαινα σχεδόν κάθε βδομάδα. 
Σε λίγο καιρό, να σου και ο Σουλιώτης. Δεν άργησαν να τον μάθουν καλά, και σε κάποια φάση του προγράμματος του έδιναν την κιθάρα να πει ένα-δύο τραγούδια.

Με τον Μόντη είχε φιλολογικό έρωτα. Συχνά έλεγε ολόκληρα ποιήματα από μνήμης και έπειτα από τρια-τέσσερα δευτερόλεπτα παύσης κατέληγε  "για να δείτε τι μεγάλο ποιητή έβγαλε η Κύπρος".

Αυτό το Σάββατο, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, η Όλγα Ντέλλα, ποιήτρια, φιλόλογος και μαθήτρια του Σουλιώτη, θα παρουσιάσει στην αίθουσα "Κώστας Μόντης" αυτή τη μεταφυσική συνάντηση μεταξύ τους. Κατά τις 6.


Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Συνάντηση με την άλλη όχθη Ι


"Και κάτι άλλο, φίλοι μου. Πρέπει να ξέρετε
πως απλώς διεκπεραιώνουμε ξένη αλληλογραφία,
τίποτα περισσότερο"

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ