Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Το φρέαρ της παραμυθίας


 

Η παραμυθία των παραμυθιών της Φωτεινής Φραγκούλη

Η παραμυθία των παραμυθιών. Υπάρχει μονάχα για κείνους που την έχουν απόλυτη ανάγκη. Για τους σαλεμένους και τους αλαφροΐσκιωτους. Για εκείνους τους σαν παιδιά, που τούτοι μονάχα μπορούν να δουν «τους αγγέλους με τα χρυσά φτερά» να φωλιάζουν κάτω από «νησιά Κοχύλια». Μπορεί να ταξιδεύεις «χρόνια στα πέλαγα». Και ποτέ να μην τους δεις. Μπορεί μονάχα μια φορά να τους ανταμώσεις. Να αξιωθείς να δεις «τα κοράλλια να αναδύονται». Τα νησιά Κοχύλια. Σαν πυροφάνι εις το μέσον της θαλάσσης. Και από μέσα τους να βγαίνουν οι άγγελοι, «η άγια μορφή των αγγέλων και τα μάτια τους τ’ απόξενα». Με «σιωπή» μονάχα υποδέχεσαι το θαύμα τούτο. «Λέξη δε βγαίνει από το στόμα». Ή κι αν βγει είναι μονάχα λέξη-παραμύθι. Λέξη για να παρηγορήσει με το ασύλληπτο που ανοίγει κάποτε εντός της πραγματικής ζωής. Ή που ανοίγει εντός της η πραγματική ζωή. [...]

Η συνέχεια: http://fractalart.gr/olga-ntella/



 Ο ερυθρόμορφος των "Πορφυρών πανιών" του Αλεξάντερ Γκριν

"Υπάρχουν βιβλία που σαν τα διαβάσεις αλλάζεις τη ζωή σου ή αν την έχεις ήδη πάρει, θα’ θελες να το μπορούσες να την πάρεις απ’ την αρχή. Υπάρχουν βιβλία που λειτουργούν σχεδόν ως μανιφέστα, με μια δυναμική εντούτοις καταλυτικότερη από οποιαδήποτε διακήρυξη και σχεδόν ηφαιστειώδη. Τέτοια βιβλία όπως το Walden του Thoreau, όπως τα «Πορφυρά πανιά» του Αλεξάντερ Γκριν. Ακριβώς όπως τα «Όνειρα» του Kurosiwa [...]".

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Κομμάτια ενός Θούριου που απομείναν


«Ο πολιτισμός αρχίζει όταν ο καλλιτέχνης, ο επιστήμων, ο φιλόσοφος εργάζονται από αίσθημα οφειλής προς τον τόπο και τους συνανθρώπους των, ποτέ για τον εαυτό τους και τις ανάγκες τους. Δε μας χρωστά κανείς τίποτε. Χρωστάμε συνεχώς τα πάντα».

Στέλιος Ράμφος, «Χρονικό ενός καινούριου χρόνου», 1996

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Σκόρπια

  


Κάτι διασώζεται και κάτι χάνεται για πάντα. Η τέχνη των ελαχίστων διασώζει ίσως τη μοναδική στιγμή, που μετέωρη αιχμαλωτίζεται μέσα σε ένα παρόν που γίνεται διαμιάς παρελθόν. Όταν τα γεφύρια πέφτουν, αναζητά κανείς τις στιγμές εκείνες, το φακό εστίασης που τα έσωσε κάπου πέραν της μνήμης. Στη φωτογραφία, όπως και στη γραφή, όλοι μπορεί να στέκονται στο ίδιο δέντρο, στην ίδια λίμνη, στα ίδια μάτια. Η ματιά είναι που κάνει τη διαφορά. Η ψυχή εκείνου που "καταγράφει".