Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

αρχίζω με το σ' αγαπώ

 
 
Κι ύστερα έφυγε. Κι άρχισα να τον αναζητώ τώρα -μετά θάνατον- στο μετά θάνατον. Να τον ακούω. Αυτή τη λυγμική απόγνωση ενός νεογέννητου ή ετοιμοθάνατου προτού το κώμα-το ίδιο. Αυτή τη διαρκή υπαρκτική κραυγή. Την αθωότητα του λυρισμού, την τόλμη. Το σπαραγμό. Τον παροξυσμό της αγωνίας. Άρχισα ν' ακούω το ρόγχο του θανάτου. Να τον παρατηρώ από παρουσία σε παρουσία, το πώς η ομορφιά ντύνεται το τραγικό, πώς το τραγικό την αγιότητα, πώς η έξοδος αποκτά τα φτερά που πάντα έψαχνε με τρόπο εναγώνιο, αντισυμβατικό, εκλεκτό. Σχεδόν θεϊκό. Πώς υπήρξε στο ένδυμα ενός σαλού με τη γενναιότητα μιας ακάλυπτης ευαισθησίας. Να θέλω να τον ακούσουν και άλλοι. Να υπάρχει γι' αυτό μέσα στη δική μου χώρα της αλυπίας -τώρα, που έφυγε. Ως περίπτωση αχώρητη. Και δίχως λόγια. Κυρίως αυτό.

Τον θυμάμαι εδώ ένα βράδυ, στην Πτολεμαϊδα, να ευωδιάζει από παντού αυτή η αφόρητη μοναξιά που κουβάλαγε. Μόνος του τραγούδαγε, αυτός και η ψυχή του, το χειροκρότημα των άλλων δεν τον αφορούσε, ήταν, είναι φανερό. Μόνος του τραγούδαγε. Μονολογούσε. Όπως μόνος έγραφε. Μια ψυχή αυθεντικά ποιητική -φλεγόμενη. Και αυτό είναι φανερό.

Θυμάμαι να τον ακούω, τις μικρές αλήθειές του, την Πολυδούρη, τον Ουράνη, τους ποιητές του. Τον είδα μέσα στους στίχους τους δικούς του, στους στίχους των άλλων, να βλέπει την έξοδό του με τη μαθηματική ακρίβεια των ποιητών που γνωρίζουν πάντα και εκ των προτέρων τα επόμενα μέσα από ένα εξαιρετικά συνειδητό ασυνείδητο και ερήμην τους. Κάποτε και με την ακρίβεια σεισμογράφου ή τη συνέπεια ενός καρδιογραφήματος. Επέλεγε ή τον επέλεγαν οι ποιητές και τα ποιήματά τους, ποιος μπορεί με ασφάλεια να απαντήσει.

Πέθανε ένα πένθιμο φθινόπωρο, πρωί όμως, αγνός, καθάριος, πετώντας σε έναν τόπο καινούριο, σε μια γη που ανατέλλει, ως το τέλος μένοντας δίπλα σε όποιον αγάπησε και τον αγάπησε. Τον πήραν οι ποιητές του, οι άγιοί του, κάποιος οπωσδήποτε τον πήρε τον αγκάλιασε, σκέπασε το δάσος αυτό την ερημιά αυτή που ήταν η ψυχή του. Ανέβηκε ως φθινοπωρινή προσευχή.

Πονά κανείς όπως για κάποιον δικό του. Με έναν τρόπο μη εγκεφαλικό, ενστικτώδη, χωμάτινο εντελώς και την ίδια ώρα υπερλογικό απολύτως, όπως είναι η πραγματική αλήθεια.

Ό,τι ακολουθεί έχει να κάνει με μια ανατροπή των όσων γνώριζα ως τώρα. Και με μια αλήθεια που πάει παραπέρα. Ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω και για τις δυο.

Έχει μια βδομάδα τώρα που έψαξα το “Αρχίζω με το σ' αγαπώ”. Είναι σε εξάντληση. Το ζητούσα επίμονα ένα βράδυ, όταν έπεσα πάνω σε κάτι οικείο. Ήταν το οπισθόφυλλο του δικού μου παραμυθιού μαζί με μια επόμενη παράγραφο. Και από κάτω ή από πάνω “Θάνος Ανεστόπουλος”. Να υπάρχει στο “official” του, αλλά και αλλού. Άρχισε το ψάξιμο σε αυτό το χάος που είναι το διαδίκτυο, ένας λαβύρινθος -όχι χωρίς αγωνία και απορία. Την ίδια ώρα άρχισε να φέγγει η σκέψη και καταστάλαζε η ουσία αυτού που διάβαζα. Πως ό,τι ακολουθεί τα δικά μου λόγια, τα λόγια του Θάνου δηλαδή, έρχεται ως απάντηση. Επεμβαίνει και συμπληρώνει στην ουσία αυτό που έμενε ασυμπλήρωτο, μετέωρο, ακρωτηριασμένο, αν αφορούσε μονάχα την ίδια την ποίηση. Ολοκληρώνει την παραμυθία της τέχνης με τη δυνατότητα που υπάρχει στην ίδια τη ζωή. Μια δυνατότητα που η περιγραφή της συνιστά για μένα απάντηση. Είδε το μαζί των ανθρώπων στην πραγματική ζωή. Αποκωδικοποιώ ίσως ελάχιστα και μέσα σε βρασμό. Στην πραγματική πραγματικότητα όμως των ποιητών αυτά συμβαίνουν. Είναι ο σπόρος μέσα στο χιόνι. Είναι αυτός ο ήλιος που σκεπάζει το χιόνι με τη βεβαιότητα ότι κάπου υπάρχει ένας σπόρος ότι κάποτε ο σπόρος αυτός θα φανεί.

Νιώθω μια παρουσία μέσα από τάφο. Δεν δέχομαι καμιά εκλογίκευση, έστω και αν πέρασα από τα γρανάζια της. Νιώθω ενστικτωδώς και μόνο ότι μιλά μέσα από τον Άδη, τον Απάνω, τον Κάτω, δεν ξέρω από πού, αλλά μιλά, απαντά, υπάρχει, σε ένα παρόν από το οποίο απουσιάζει. Το κείμενο αυτό ταξιδεύει από τότε, 20 Μαϊου του 2015, στο facebook, στο δίκτυο, σε ιστοσελίδες, με τον τίτλο “Η αληθινή αγάπη” ή “Το ταξίδι του έρωτα”, ως ποίημα-κείμενο του Θάνου Ανεστόπουλου που υπάρχει στο “Αρχίζω με το σ' αγαπώ”. Δεν υπάρχει μέσα εκεί τελικά. Πρόκειται για μια λάθος πληροφορία, που όμως χάρη σε αυτήν, βρέθηκα εγώ πάνω σε κάτι που αγνοούσα -στη δική του ανάρτηση- και που δε θα υπήρχε καμιά πιθανότητα να τη δω παρά μόνο ίσως από καθαρή σύμπτωση. Πιστεύω βαθιά ότι οι συμπτώσεις είναι καταστάσεις μεταφυσικές -ίσως και αγγελικές.

Αυτή την αλήθεια των δυο μαζί λόγων ένιωσα την ανάγκη να πω. Την ανατροπή από την ευεργεσία της “επίσκεψης”. Τη βαθιά -μιας πέραν του τάφου- συγκίνησης. Τον ευγνωμονώ γιατί “είδε” αθόλωτα τον καθρέφτη που υπάρχει στο ίδιο το παραμύθι, έλυσε το μυστήριο με ένα άλλο μυστήριο. Ο Θάνος είδε το παραπέρα. Τη δυνατότητα της βεβαιότητας της αγάπης στην πραγματική ζωή.
 
Αρχίζω με το σ' αγαπώ -και δεν σκοπεύω να το τελειώσω


Για να μπορέσεις να κάνεις ένα ταξίδι προς τον Άλλον, την αγαπημένη/ο
χρειάζεται να κάνεις πολλές φορές σε κομβικά χρονικά σημεία της ζωής σου,
ξανά και ξανά όσο η αγάπη τους είναι παρούσα και ζωντανή
ένα ταξίδι προς την ενδοχώρα του Εαυτού σου.
Ένα ταξίδι κατ’ ουσίαν εντός λαβυρίνθου,
το ταξίδι του έρωτα και υπό το κράτος του,
Μονάχα που από άλλη ρωγμή εισελαύνει ο ένας και από άλλη και σε έτερο χρόνο ο άλλος.
Οι ψυχές περιπλανιούνται και περιδίνονται γύρω από τον ίδιο άξονα δίχως να ανταμώνουν.
Αν ανταμώσουν, είναι γιατί έχουν πια διασχίσει την κοιλάδα της δοκιμασίας και κατά κάποιον τρόπο άντεξαν.
Είναι γιατί «η σημαία επ’ αυτών ήτο η αγάπη».
Και τότε η σχέση εξελίσσεται σε αγάπη, σε έρωτα και μπορεί να κρατήσει.
Ενώνονται δυο ζωές, οι οποίες όμως δεν γίνονται ποτέ μια! Κι αυτή είναι η ομορφιά. Το ζητούμενο.
Τότε οι δυό άνθρωποι είναι καθρέφτης ο ένας για τον άλλο χωρίς ναρκισσισμό αλλά από αληθινή αγάπη, με τον έρωτα να τους επισκέπτεται στις κομβικές στιγμές ευτυχίας τους χωρίς να γεννάει κενά φόβου ,ανασφάλειας ,εξάρτησης, κτλ. Παρά μόνο κατανόηση, ασφάλεια, γνώση, εμπιστοσύνη, ισορροπία, ελευθερία και σεβασμό του ατόμου. Η αληθινή ΑΓΑΠΗ.

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Ο δύσκολος θάνατος

  
 
 
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΡΩΝΑ
 
 
Το ξέρω, δεν αξίζει τόση επιμονή
μέσα στην εκμηδένιση. Και όμως, χρόνια
μετά, ο Μύρωνας θα γίνει μουσική και φώτα
αίμα και γέλιο ενός παιδιού, σπαρμένοι
αγροί και θάλασσες, κι όλα τα μάτια των παιδιών
θα τον θυμίζουν γέρνοντας σα στάχυα
από ψιλή βροχή στα πεζοδρόμια. Εκείνος
ανεπανάληπτη φωνή μέσα μου θα σωπαίνει
ανάβοντας την ομορφιά στο σκοτωμένο νόημα
που η ζωή περιέχει. Γιατί τον είδα πόσο
καρτερικά φυτεύτηκε για πάντα ψιθυρίζοντας
ήμουν πολύ νέος για θάνατο, θα επιστρέφω πάντα
τα καλοκαίρια, όσο υπάρχεις, κι ύστερα
θα σταματήσουν όλα
                                     Θεέ μου, ετοιμάζεις
κόσμο απατηλό, ατρικύμιστο για το χαμό μου
 
 
ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΗΣ-ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ, "Ο δύσκολος θάνατος"
 
 
 

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

είτε έρθει είτε δεν έρθει

 
 
Ταυτότητα:
 
Κέντρο Φροντίδας Παιδιού με Αναπηρία Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων ΑμεΑ Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας

στέγαση: Παυλίδη Αδαμοπούλου 27 - Πτολεμαϊδα
 
προσωπικό: 5 άτομα (2 νοσηλευτές, 1 ψυχολόγος, 1 βρεφονηπιοκόμος, 1 γραμματέας

εθελοντές: ενεργοί 50
 
παιδιά που φιλοξενούνται στο Κέντρο: 30 όλων των ηλικιών και των αναπηριών -κλασικός αυτισμός, σύνδρομο Down, σύνδρομο Aspenger, τετραπληγία, νοητική καθυστέρηση κ.α.

δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα: αυτόνομη διαβίωση, προσωπική υγιεινή, αλφαβητισμός, κοινωνικοποίηση, γυμναστική, μαγειρική, εικαστικά, κατασκευές κ.α.

χρηματοδότηση: αποκλειστικά από τους γονείς-μέλη του Συλλόγου, καθώς και από δραστηριότητές του, όπως bazaar κτλ.

λειτουργικές ανάγκες: περίπου 38 με 40 χιλιάδες ευρώ το χρόνο. Ενοίκιο του κέντρου, νερό, ρεύμα, τηλέφωνο, τηλεθέρμανση, μισθοί προσωπικού, ασφαλιστική κάλυψη του προσωπικού κλπ.

 
Στο τώρα: ΕΚΔΗΛΩΣΗ 26ης ΙΟΥΝΙΟΥ 2016 με τους ΑΓΑΜΟΥΣ ΘΥΤΕΣ

Θέλει κανείς να πει πολλά και όμως και τα ελάχιστα αρκούν. Πολλά για όλα αυτά που συμβαίνουν και ζουν τα παιδιά μας στο Κέντρο Φροντίδας. Πολλά για όλους αυτούς που τα στηρίζουν με οιονδήποτε τρόπο και πάση θυσία. Είμαστε ευγνώμονες. Και κάθε φορά γεμάτοι κουράγιο από την ίδια την προσπάθεια, από τους καρπούς, τη γεύση της χαράς, το μοίρασμα της κοινής αγωνίας.
 
 
Θα πει τα ελάχιστα για μια ακόμα προσπάθεια. Τα παραπάνω ας τα κάνει ο καθένας από εμάς. Είτε έρθει είτε δεν έρθει ας στηρίξει τη συναυλία που θα δοθεί με ένα εισιτήριο -όπως και οι ίδιοι οι συντελεστές που θα παραδώσουν όλο το ποσό των εισιτηρίων στο Κέντρο Φροντίδας, μην κρατώντας τίποτα απάνω τους φεύγοντας από εδώ, παρά μονάχα τη δύναμη που θα πάρουν και την αγάπη -ανιδιοτελή και αφειδώλευτη

καλό και αναγκαίο θα ήταν
 

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

ρωγμές ξανά


Η καλοσύνη δεν έχει έλλογη θεμελίωση, δεν έχει επιχειρήματα, είναι άνευ λόγου. Είναι μόνο πάντοτε επείγουσα, δεν σηκώνει αναβολή, αν δεν γίνει τώρα, μπορεί μετά από λίγο να είναι αδυσώπητα αργά…

H πράξη της καλοσύνης έχει μια μυστική μεταμορφωτική δύναμη που αλλάζει τα πάντα μέσα μας, ακόμη και όταν οι συνθήκες του βίου μένουν ίδιες. Τίποτε δεν είναι πια ίδιο στη ζωή, «σαν ηύρε το ζύγιασμα της καλοσύνης» (Σεφέρης)…

 
 
Μόνο ο δαίμονας είναι πληκτικός, επαναλήψιμος, βαρετός και άκρατα συμβατικός. Το Θεϊκό, είναι εκπληκτικό. Διαφορετικό. Συνθετικό. Γευστικό, εύηχο, και υπέροχα απολαυστικό. Δεν επαναλαμβάνεται. Δεν κουράζει. Δεν πλήττει και δεν επιπλήττει ποτέ και κανένα.

Γι αυτό όσοι άνθρωποι μπορείτε να ζείτε την ομορφιά των στιγμών είστε ευλογημένοι. Όσοι μπορείτε να χαίρεστε με απλά πράγματα, είστε ευλογημένοι. Όσοι την κάθε μέρα ζείτε και μια νέα αποκάλυψη της ζωής που είναι από μόνη της μια αποκάλυψη ενός πανέμορφου μυστηρίου, είστε ευλογημένοι. 


Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

ρωγμές "λιβυκού" πελάγους

 
 
Σε όλη την ζωή μας, προσπαθούμε να ολοκληρώσουμε ένα όνειρο, το όνειρο των άλλων για εμάς. Δεν το συνειδητοποιούμε, παρά μονάχα σε κάτι ύστατες στιγμές. Στιγμές όπου πλέον ο θάνατος είναι τόσο κοντά που τα χνώτα του μυρίζουν απαίσια ξερατά από στιγμές που δεν ζήσαμε και δεν υπήρξαμε αληθινοί ή τίμιοι με τον εαυτό μας.
 
Εκεί, στην ολική απογύμνωση, στην μοναξιά που θέλει να σε καταπιεί, δίχως άμυνες και πανοπλίες, αρχίζεις να βρίσκεις κάτι μοναδικά δικό σου. Την ώρα εκείνη, που μοιάζεις τόσο αδύναμος κι όμως είσαι ο νικητής.
 
 

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

ένα παραμύθι



...Βλέπετε, είπε, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι τα παραμύθια πάντα μπορούν να συμβούν, ακόμη και στη σύγχρονη εποχή μας. Γιατί αν το ξεχάσουμε αυτό, θα πάψουμε να είμαστε ανθρώπινα πλάσματα. Δεν πρέπει επίσης να λησμονούμε ότι όλα τα παραμύθια δημιουργούνται σε συνθήκες κάθε άλλο παρά παραμυθένιες, σ' ένα περιβάλλον πόνου και απώλειας, αποτυχίας και θανάτου. Πάντα θα υπάρχουν παραμύθια όσο υπάρχουν ανθρώπινα πλάσματα, είπε, δεν πρέπει όμως ποτέ να ξεχνάμε ότι όλα τα παραμύθια δημιουργούνται σ' ένα περιβάλλον που δεν είναι παραμυθένιο”
 
 
 
Γαβριήλ Γιοσιπόβιτσι, Ένα σύγχρονο παραμύθι, Παραμύθια από τη λογοτεχνία (μτφρ.Γιάννης Βαλούρδος), εκδόσεις Απόπειρα
 

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΜΑΪΟΥ 2016
 
 
18.30 «Το παραμύθι της ιτιάς και του ποταμού» της Όλγας Ντέλλα


Παράσταση αφήγησης στο Συντριβάνι της πλατείας Χημείου,
 
από τον επονομαζόμενο -αφού άλλωστε δεν είχε πάντοτε αυτό το όνομα- Λίνο Μάνεση,
 
μαθητευόμενο περφόρμερ!
 
 
Ταυτότητα παράστασης: Ένα παραδοσιακό παραμύθι, όπως αποδόθηκε σε ποιητικό λόγο από τη συγγραφέα Όλγα Ντέλλα. Μια ιστορία για τον έρωτα, με τη φύση σε όλους τους ρόλους: του τραγικού ήρωα, του πειρασμού, του προορισμού, ακόμα και του από μηχανής θεού. Συνεπώς, το «παρά φύσιν», σ’αυτήν την ιστορία τουλάχιστον, είναι όρος άγνωστος για την ίδια τη φύση. Τα περί κοινωνικής πραγματικότητας είναι… μια άλλη ιστορία!
Επί σκηνής επίσης εκλεκτές χορεύτριες και μουσικοί των οποίων τα ονόματα λόγω προσωρινής αμηχανίας θα τιμηθούν την κρίσιμη ώρα!
 
 
Υ.Γ: Η παράσταση δίνεται και σαν αφορμή για να μιλήσουμε μετά γι’αυτά τα πράγματα και κυρίως να συναντηθούμε μέσα από την κοινή εμπειρία της παράστασης.
 

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

ελιά στο πέλαγος

 
 
“Ελιά στο πέλαγος”, το αρτιγέννητο βιβλίο της Φωτεινής Φραγκούλη. Βιβλίο σπιρτόκουτο με έντεκα σπίρτα έτοιμα να φλογίσουν την ψυχή όπως ένα παιδικό φανάρι. Ιστορίες λιτές, ελάχιστες, με πλοκή στοιχειώδη αλλά όχι ασήμαντη. Υπάρχουν όπως οι πυγολαμπίδες, με την ευεργεσία του ελάχιστου λύχνου μέσα στο σκοτάδι. Λειτουργούν ως φωτογραφίες, αιχμαλωτίζουν την ομορφιά της καθημερινότητας, για να το φωνάξουν ως ένα είδος σιωπηλής ευαγγελίας πως αυτή είναι δίπλα μας, στο κάθε βήμα, στην κάθε ανάσα, πως τη χτίζεις από τον όρθρο μέχρι το σύθαμπο. Και τη νύχτα. Ειδικά τη νύχτα, τότε που τα δέντρα περπατάνε, φτάνουν ίσαμε τη θάλασσα, ταξιδεύουν μέσα της, πλέουν ως καράβια δίχως να βυθίζονται.
 
Σκοτάδι γύρω μας. Ποιο σκοτάδι. Η μη ιερότητα της πραγματικότητας. Η ανέγγιχτη ομορφιά. Η ελιά στο πέλαγο που την αξιώνονται οι μυημένοι. Ποιοι οι μυημένοι; Οι εναπομείναντες, που συνεχίζουν να βλέπουν με τα ομηρικά μάτια της ψυχής, να ακούν με τα αυτιά της.
 
Τι λανθάνει μέσα στο κάθε παραμύθι; Η ομορφιά, η καλοσύνη, η απλότητα, η εγγύτητά τους στην πραγματική ζωή, αυτή που την αγγίζεις και με τα δυο σου χέρια. Τα παραμύθια της Φωτεινής από το πρώτο-πρώτο, “Το χωραφάκι της αγάπης”, ως την τελευταία συλλογή χτίζονται πάνω σε δυο ρήματα, παρωχημένα σήμερα, αν όχι εξοστρακισμένα, μέσα στο ρυθμό που έχουμε δαμαστεί να υπηρετήσουμε. Ρήματα που συνιστούν μια στάση ζωής για εκείνον που έχει σκοπό να τη ζήσει τη ζωή του και όχι να την αφήσει να του γλιστρήσει ως άμμος από τα χέρια. Αν φανταστώ όλο το έργο της ως ένα πουλί που πετώντας έρχεται κοντά μας, το ένα του φτερό είναι το ρήμα “αφουγκράζομαι”, το άλλο το “αγναντεύω”. Πρόκειται λοιπόν για ένα ρεμβασμό της ζωής, για το ρήμα “αγροικώ” που η σημασία του εκτείνεται από το “αντιλαμβάνομαι” ως το “προαισθάνομαι” και “διαισθάνομαι”, νιώθω επομένως και συλλαμβάνω σε βάθος. Άρα αφήνομαι να συληθώ από την ομορφιά της πραγματικότητας.
 
Αν ποίηση είναι η ακρόπλωρη γοργόνα, αυτό το κάλεσμα και η έκκληση συνάμα, το εμπειρίκειο “πάρε τη λέξι μου δώσε μου το χέρι σου”, τότε τα παραμύθια της Φωτεινής Φραγκούλη υπάρχουν με τον ίδιο τρόπο που υπάρχει και αυτή. γίνονται το “πάρε την ψυχή μου, δώσε μου τη δική σου”.
 
Από την πρώτη ιστορία εισέρχεται ο ποιητής των παραμυθιών, αυτός ο μεσάζων μεταξύ του κόσμου των ορατών και των αοράτων, που του μιλούν τα όνειρά του, τα παιδιά, οι νεράιδες, τα δέντρα, τα αστέρια, οι ίδιες οι λέξεις. Ζει εν σιωπή σ” ένα σπιτάκι στο δάσος, παίρνει τις αλήθειες και τις κάνει πιο αληθινές, έχει κοντά του το Μαντατοπούλι, αυτό που στέλνει τις ιστορίες του στους ανθρώπους.
 
Ο ποιητής αυτός ακούει τα δέντρα που φωνάζουν απεγνωσμένα για φως και αέρα, όπως και οι άνθρωποι, οπλίζεται με υπομονή για να αντέξει και αντέχει και ψηλώνει και φτάνει στο φως, τρέχει να σώσει ένα μικρούλι λύχνο, ένα ψαράκι δηλαδή, διασώζοντας μια πράξη καλοσύνης, όταν όλα τούτα φαντάζουν στον ατομικισμό του σήμερα μάταια ή γραφικά. Εκείνος όμως συνεχίζει να μη βλέπει τίποτα το ονειροπαρμένο σε αυτή την κίνηση, που είναι πάνω από όλα μια στάση ζωής ποιητική, ένα άλμα, και αρκεί μια μικρούλα χαραμάδα απ' το φως αυτό να μπει και το φως καρπίζει. Διασώζει τον ένα λύχνο και όλοι νιώθουμε ότι μέσα από αυτό το ελάχιστο διασώζεται η ανθρωπιά στον κόσμο.
 
Βλέπει το ένα κορίτσι να ξεχνιέται μπροστά στη θάλασσα. Ένα φεγγάρι ολόγιομο την κάνει να λησμονήσει το χρόνο και τον τόπο. Το κορίτσι αφουγκράζεται τη στιγμή, αγναντεύει την ομορφιά, χτίζει τη μέσα της γαλήνη. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να θορυβούν, να μη βλέπουν, να μην ακούουν. Κάποια στιγμή την αντιλαμβάνονται και στέκονται. Συναισθάνονται την ομορφιά που έχαναν τόσες ώρες, τόσες ζωές. Έστω και στο τέλος την ακουλουθούν σ' αυτό το ταξίδι της σιωπής που γίνεται έπειτα και δικό τους ταξίδι.
 
Ένα άλλο κορίτσι περιμένει. Προσδοκά ένα δώρο που άργησε. Φαίνεται να μην πιστεύει ότι δε θα έρθει. Το δώρο πράγματι έρχεται, και η καθυστέρηση δεν είναι πάντα για κακό. Είναι η παραμυθιακή δοκιμασία για να λάβεις το δώρο όταν δεν το περιμένεις, συνεχίζεις όμως με υπομονή να το προσμένεις.
 
Ένα καλοκαίρι στο κεφάλι, όταν ο χειμώνας έχει βυθίσει την ψυχή σε ένα ασήκωτο σκοτείνιασμα. Ένα αγόρι, ο Χαραλάμπης, κρατώντας την ελπίδα, φυλαχτό πολύτιμο, μέσα στο κεφάλι. Κόντρα στον αντίξοο καιρό και πέρα από τις ισοπεδωτικές λογικές των ενηλίκων. Με γενναιότητα. Αν φύγει αυτή η ελπίδα από την καρδιά ούτε το πραγματικό καλοκαίρι θα έρθει.
 
Ένα χελιδόνι αποποιείται την αποδημητική πορεία που υπαγορεύει η λογική της φύσης. Αποφασίζει ερήμην των άλλων να χτίσει τη δική του θέληση. Παραμένει μες στο χειμώνα στη φωλιά που αγάπησε. Ένας άντρας μαλακώνει σαν πουλί και το αγκαλιάζει. Γιατί “η καρδιά παίζει ρόλο στις αποφάσεις μας” λέει ο ποιητής των παραμυθιών. Και “η άνοιξη φώλιαζε στην καρδιά  μες στην παγωνιά”.
 
Οι ώρες δε χάνονται, ψιθυρίζει ο ποιητής. Γιατί έχουν μέσα τους το ωραίο και το ώριμο. Και πρέπει να περάσει κανείς ώρες, που ίσως να φαίνονται χαμένες, για να ζήσει αυτό το ωρίμασμα του ωραίου που γεννιέται από αυτό το σκοτάδι που προηγήθηκε. Οι χαμένες ώρες υπάρχουν ως σκοτάδι, είναι όμως το χώμα που τρέφει τις ρίζες.

Ένας Σωτήρης μικρός που καλπάζει η φαντασία του, που την έχει για σωσίβιο και για παρηγοριά.  Ένα δέντρο, μια ελιά, να τον ακολουθεί μεσοπέλαγα, να είναι εκεί για εκείνον, όσες φουρτούνες και αν του τύχουν, να τον αγκαλιάζει τρυφερά με τα λόγια του. Μια πραγματικότητα που μετριέται με τη φαντασία και την ξεπερνά.
 
Ξέρω” έλεγε ο Ελύτης, “πως [...] η γλώσσα που μιλώ δεν έχει αλφάβητο /Αφού και ο ήλιος και τα κύματα είναι μια γραφή συλλαβική που την /αποκρυπτογραφείς μονάχα στους καιρούς της λύπης και της εξορίας”.
 
Και τη μοιράζεις, όπως το κάνουν τα παραμύθια της Φωτεινής, γιατί “κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς /Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες”, γράφει ο ποιητής στο Μονόγραμμα, “[...]/Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, [...] /Μες στη μέση της θάλασσας /Από μόνο το θέλημα της αγάπης”.
 
 
Κλείνοντας. Δέντρα κι άνθρωποι ανάμεσά τους, κάθε κλαδί και καρδιά, και πουλιά ανάμεσά τους και φωλιές και μια θάλασσα γύρω τους, μεγαλώνουν τα δέντρα με υπομονή, ζητάνε το φως και τον αέρα, για ν΄ αντέξουν, οι άνθρωποι ονειρεύονται, δεν είναι ονειροπαρμένοι αλλά ονειροπόλοι, δε μένουν αδρανείς κλεισμένοι μες στα όνειρά τους, αλλά πασχίζουν, κρατάνει το καλοκαίρι στο κεφάλι, τρέχουν μ' ένα λύχνο σε μια σακούλα να τον σώσουν, αλλάζουν τη ζωή τους για ένα χελιδόνι, μεγαλώνουν διασώζοντας το παιδί μέσα τους, ρεμβάζουν την ομορφιά μέσα στη φεγγαρόστρατα, ταξιδεύουν ως το πλησίασμά της, οι ώρες τούτες δεν χάνονται, μονάχα ωριμάζουν, τα δέντρα μιλάνε στα παιδιά και τα παιδιά στα δέντρα, μια ελιά συντροφεύει τη ζωή τους, ποτέ δεν είναι μόνοι, έχουν μαζί τους τα όνειρά τους, ασπίδα στα μεσοπέλαγα της ζωής.


υστερόγραφο:

Ένα κορίτσι της Α' Γυμνασίου έγραψε ένα μικρό κείμενο -δίχως άλλη πέρα από την εσωτερική της παρόρμηση- που, αν και φαίνεται ότι αφορά στους “Αγγέλους των κοχυλιών”, θα μπορούσε να σταθεί ως το οπισθόφυλλο όλων των βιβλίων της Φωτεινής Φραγκούλη, και αυτό γιατί οι ήρωές της μεταμορφώνονται, δανείζονται ρόλους, επιστρέφουν. Το μικρό τούτο κορίτσι, η Ελένη Μπέκιου, γράφει:
 
Μια κόκκινη κλωστή ενώνει το μισό πιθάρι με τους αγγέλους των κοχυλιών. Αέρας ταξιδεύει την κόκκινη κλωστή στα κλαδιά της ανθισμένης κυδωνιάς, στα φιδολούλουδα. Έκπληκτοι παρακολουθούν το ταξίδι της ο γάιδαρος με τα μικρά αυτιά, τα έναστρα σκαντζοχοιράκια και ο μικρός Αχιλλέας. Πεταλούδες την τεντώνουν για να χορέψει πάνω της η Καλημέρα και ο Αντώνης. Βρέχει αλμυρή βροχή. Ο Λημνιός ναυτικός μαζεύει την κόκκινη κλωστή και την περνάει μέσα από μαύρα μαργαριτάρια, για να στολίσει το λαιμό της άσπρης χήνας του. Η χήνα ταξιδεύει στη λύπη και τη χαρά με τις λέξεις και συναντά εσάς και τα νησιά Κοχύλια με τα πολύτιμα μυστικά τους”.


Όλγα Ντέλλα
Απρίλιος 2016

http://fractalart.gr/elia-sto-pelagos-2/
 

Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Σταυραναστάσιμο


Ο χρόνος της Ανάστασης είναι η σχέση
 
Βιώνει πληρέστερα την Ανάσταση, εκείνος που γνώρισε τον έρωτα και έμαθε πως ο χρόνος χάνεται μονάχα σε ένα κοίταγμα. Εκεί όπου οι λέξεις και οι έννοιες στέκονται ανήμπορες στην αμεσότητα της εμπειρίας. Γιατί είναι πολύ μεγαλύτερο αυτό που βιώνει ο ερωτευμένος από αυτό που μπορεί να περιγράψει. Ως εκείνον τον χωρικό που κοιτούσε ώρες την Παναγία και σε ερώτηση του νεωκόρου «μα τι κάνετε εκεί;», απάντησε, «τίποτα, απλά την κοιτάω και με κοιτάει..».
 
Η αιωνιότητα δεν είναι αόριστος απρόσωπος χρόνος. Αλλά μία μετοχή σε κοινωνία αναστάσιμων σχέσεων, με τον Θεό και τους ανθρώπους. Ο παράδεισος είναι ο χρόνος που χάνεται στο όνομα της σχέσης. Αυτό που δεν πεθαίνει δεν είναι η φύση μας, αλλά οι σχέσεις μας.
 
 Γιατί στην αγάπη και την σχέση η γλώσσα είναι η σιωπή, και στην Ανάσταση ο χρόνος παράδεισος.....
 
 
Ο Εμός έρως Εσταύρωται.... [Αγ. Ιγνάντιος Θεοφόρος]
 
 
Το ξέρω ότι δυσκολεύεσαι στο πρόσωπο του Νυμφίου να αναγνωρίσεις τον Θεό. Είναι γιατί δεν πιστεύεις στην αγάπη του Θεού αλλά στις δικές σου αρετές και στα κατορθώματα σου. Εάν είχες ερωτευθεί δεν θα σου ήταν καθόλου δύσκολο. Θα καταλάβαινες γιατί έρχεται γυμνός, ταλαιπωρημένος, πληγωμένος, και σταυρωμένος. Είναι γιατι στον έρωτα δεν υπάρχει αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, δικαιώματα και κατακτήσεις. Αλλα παραίτηση, δόσιμο, τσαλάκωμα, θάνατος που φέρνει την ανάσταση.
 
Ο Ερωτευμένος δεν ξέρει να διατηρεί την εξωτερική του εικόνα, δεν τον απασχολεί το προφίλ του, δεν σκέφτεται τον πόνο, δεν μετράει τον κόπο, την οδύνη παραμελεί και είναι έτοιμος να πεθάνει γι αυτό που αγάπησε πάνω από τον εαυτό του.
 
Ο Νυμφίος της εκκλησίας έρχεται νύχτα στο πιο συναρπαστικό και σωτήριο ραντεβού με την ιστορία. Μέσα στο φως των κεριών ομολογεί τον έρωτα του για τον άνθρωπο και την πρόθεση του, να πεθάνει γι’ εκείνον. Γιατί οι αληθινά ερωτευμένοι είναι σταυρωμένοι…

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

insomnia greca III

 

The Christus Mortuus Insomnia - Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ
ΞΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
 
Ξημερώματα Μεγάλης Παρασκευής, από τις 24.00 έως τις 04.00, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά θα παραμείνει «ξύπνιο» για την τρίτη και τελευταία θεατρική αγρυπνία, παρουσιάζοντας την «Αγρυπνία του Πάθους» (The Christus Mortuus Insomnia).

Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας με τη δημιουργική ομάδα από το BOUΛOUKI PROJECT (Ανδρέας Σκούρτης, Κωνσταντίνα Μαρδίκη και Νεφέλη Σωτηράκη), ολοκληρώνουν τον κύκλο της τριλογίας «Insomnia Greca» μιας πρωτότυπης τριλογίας υπεύθυνης για μεταμεσονύχτιες θεατρικές εμπειρίες, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με την «Αγρυπνία του Πάθους» (The Christus Mortuus Insomnia).

Το «Insomnia Greca» είναι ένα πρωτότυπο, δια-δραστικό έργο, ένας κύκλος μεταμεσονύκτιων δράσεων χρονικά τοποθετημένων σε τρεις διαβατήριες κατά την ελληνική παράδοση ημερομηνίες (Χριστούγεννα, Απόκριες, Πάσχα) που συμβαίνουν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
 
Το περιεχόμενο και η θεματολογία τους ορίζεται με αφορμή το ιδιαίτερο κλίμα της κάθε γιορτής. Στην τρίτη και τελευταία Αγρυπνία, την «Αγρυπνία του Πάθους» (The Christus Mortuus Insomnia), η έννοια του ξένου που διέτρεξε τις δύο προηγούμενες, παίρνει νέες διαστάσεις μέσα από το ψαλμικό κείμενο κατά το οποίο ο Ιωσήφ ο Αριμαθαίας ζητά από τον Πιλάτο το νεκρό σώμα του Ιησού, λέγοντας: «Δος μοι τούτον τον ξένον».

Οι έννοιες του πάθους, του θανάτου – του κυριολεκτικού αλλά και συμβολικού-, του θρήνου, της ταφής, η σχέση του ανθρώπου με τον άλλο κόσμο, η ξενιτειά του επέκεινα, είναι τα μοτίβα που συνυφαίνουν την αφήγηση.

Με τη μορφή in-situ εγκαταστάσεων και performances που αναπτύσσονται σε όλο το εύρος και τα επίπεδα του κτιρίου του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, αρθρώνεται το υλικό και αυτής της Αγρυπνίας.
Στο κατανυκτικό κλίμα της βραδιάς καλούνται να μπουν οι θεατές οι οποίοι θα παραλάβουν κατά την είσοδό τους στο θέατρο τον χάρτη που τους καθοδηγεί για τα τεκταινόμενα, από τους υπόγειους χώρους έως το θόλο του θεάτρου.

Η «Αγρυπνία του Πάθους» θα κλείσει τον κύκλο της με τη συνάντηση συντελεστών και θεατών σε ένα κοινό τραπέζι για φαγητό εναρμονισμένο με το ύφος της Μεγάλης Παρασκευής.

Ο θεατής μπορεί να έλθει όποια ώρα θέλει, να συμμετάσχει όπου θέλει, να φύγει και να επιστρέψει όσες φορές θέλει.
 
Στην καταληκτική Αγρυπνία συμπράττουν με τον Κωνσταντίνο Ντέλλα (σύλληψη ιδέας- καλλιτεχνική επιμέλεια) σαράντα performers – ηθοποιοί και χορευτές - μεταξύ των οποίων η Σοφία Μουτίδου, ο Χάρης Αττώνης, ο Μάνος Καρατζογιάννης, η Ρίτα Λυτού, η Φανή Παναγιωτίδου, η Ανδρονίκη Μαραθάκη, η Δέσποινα Σαραφίδου, η Μαρία Κοσκινά, ο Μιχάλης Καλιότσος, η Ζωή Ξανθοπούλου, η Μαρία Γεωργοπούλου κ.α. 

Συγκεκριμένα, στις performances και εγκαταστάσεις συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά): Ειρήνη Αμανατίδου, Έβελυν Ασουάντ, Χάρης Αττώνης, Μαρία Γεωργοπούλου, Γεωργία Γρίβα, Αγγελική Δαλαγκελή, Τατού Δέδε, Σπύρος Δέτσικας, Μιχάλης Καλιότσος, Πάολα Καλλιγά, Πάνος Καμμένος, Μαριάννα Καραβά, Στεφανία Καραγιάννη, Μάνος Καρατζογιάννης, Μαρία Κοσκινά, Μυρτώ Κουλουρίδη, Αλέξανδρος Κτιστάκης, Σάντρα Λειβαδάρα, Ρίτα Λυτού, Ανδρονίκη Μαραθάκη, Σταύρος Μαρκουλάκης, Τία Μενούτη, Σοφία Μουτίδου, Μαριάννα Μπάρτζου, Ηλιάνα Μπαφέρου, Πέτρος Μπότσος, Κωνσταντίνος Ντομουχτσής, Ζωή Ξανθοπούλου, Μαίρη Ξένου, Φανή Παναγιωτίδου, Χρήστος Ροζάκης, Δέσποινα Σαραφίδου, Αρίστη Σπύρου, Λίνα Σταυροπούλου, Στεφανία Σταυροπούλου, Αργυρώ Ταμβάκου, Βάλια Φιλιάγκου, Τάσος Φοής.

 
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά 
Ηρώων Πολυτεχνείου & Βασ. Γεωργίου, Πειραιάς 
 
Πέμπτη 28 προς Παρασκευή 29 Απριλίου 
(Ξημερώνοντας Μεγάλη Παρασκευή) 
Από τις 24.00 έως τις 04.00

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Μεσοπέλαγα


"Στην άκρη άκρη των λέξεων, στην αρχή ή στο τέλος μιας ιστορίας, είναι ένα μικρό σπιτάκι ολομόναχο.
 
Εκεί μένει ο ποιητής των παραμυθιών.
 
Αυτός που παίρνει τις αλήθειες και τους βάζει ρούχα παραμυθένια

Αυτό το βιβλίο είναι ένα στρώμα από λέξεις που σαν μαγικό χαλί μάς ταξιδεύει.
 
Μια συλλογή ιστοριών για το μοίρασμα, τη δύναμη να αλλάζεις, την παρηγοριά που προσφέρουν οι τρυφερές αναμνήσεις"
 

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

"Παράπονο σκύλου"


 

Κάθε μέρα στεριώνει μέσα μου η σκέψη ότι μπροστά μου εκτυλίσσεται μια επιπλέον μικρασιατική τραγωδία και ότι την παρακολουθώ δίχως να κάνω τίποτα. Κάθε μέρα διαβάζω σκόρπιες φωτογραφίες, σκόρπιες σκέψεις -κάποτε με ειλικρίνεια γραμμένες και άλλοτε μέσα από μια μπόσικη λεξιλαγνεία και επιτηδευμένη ευαισθητοποίηση που λανσάρεται επιμελώς, τόσο που δεν ξεχωρίζεται πια το μαύρο από το άσπρο. Η αλήθεια από το ψέμα. Όλα στάζουν υποκρισία. Κατορθώνουμε και ξεγελάμε ακόμη και τον εαυτό μας. Προς τι;


Αν ήμουν πρόσφυγας θα' θελα να είχε τη δύναμη κάποιος ν' ανοίξει ένα σπίτι για μένα, ένα μπάνιο για μένα, μια κουζίνα για μένα, να χωρέσει στην πραγματικότητά του εμένα, να είμαι το έργο που απαιτεί η κομβική στιγμή τούτη της Ιστορίας και όχι το πάρεργο και τα ξέφτια της Αποκριάς, τα πεταμένα στους μουσκεμένους δρόμους μιας πόλης που με παραγκώνισε προς στιγμήν προκειμένου να επιδοθεί στο παράλογο ενός εορτασμού άκαιρου, ασυγχώρητου και απάνθρωπου. Χρόνια τώρα το ίδιο ευτράπελο -δηλαδή γιατί να αλλάξει τώρα.


Κοιτώ με έκπληξη κόσμο να πίνει, να τρώει, να χαροκοπιέται, αύριο τον περιμένω ν' αλλάξει ρόλο, πρόσωπο και ψυχή ίσως, να ενδυθεί τη μάσκα του εθελοντισμού που πήρε για λίγο άδεια και να επιστρέψει στη φίλαυτη φιλευσπλαχνία του, τη μασκαρεμένη αλληλεγγύη του -με όποιο άλλοθι και αν το κάνει- και να νιώθει και την ικανοποίηση της στιγμής και να ψηλώνει ο νους του και να παραγεμίζει τη μαριονέτα που είναι, με κουρελόχαρτα της εγωπάθειας, μπας και σταθεί.


Θα' θελα την ανόθευτη αγάπη και όχι το πεδίο της φιλανθρωπίας και όλων αυτών των δήθεν εκμαγείων που έχουμε φροντίσει από χρόνια να κατασκευάσουμε και να ενδυθούμε όπως οι μάσκες και τα στολίσματα των ημερών, για να κρύβουν -που κρύβουν- το ναρκισσισμό, τις φλοιώδεις προθέσεις μας, τον εγωκεντρισμό της ψυχής που μοιάζει με εκείνον του μονόφθαλμου Κύκλωπα, που έβλεπε μονάχα τα γύρω από αυτόν και τίποτε άλλο. Όλα είναι διαβρωμένα -και είναι. Δεν προχωράμε λυγισμένοι από τον πόνο, κοιτάμε πίσω από τον πόνο, πατάμε πάνω στον πόνο, ο καθένας το κάνει για τους δικούς του λόγους, οι προθέσεις μπάζουν από παντού. Όχι πάντα ασφαλώς και ευτυχώς.


Επιστρατεύτηκαν εδώ και δεκαετίες λέξεις για να στεγάσουν το άστεγο της ψυχής μας. Αλληλεγγύη, εθελοντισμός, ρατσισμός, εκφοβισμός, μυρηκασμός. Και όλα τα συναφή. Νομιμοποιούνται αμασητί νεολογισμοί, μηχανισμοί λεκτικοί που μπλοκάρουν τη μοναδικότητα της έννοιας της αγάπης, όπως έχει παραδοθεί εις τους αιώνες των αιώνων, που προκαλούν σύγχυση και αποπροσανατολίζουν από τη βαθιά ουσία των πραγμάτων. Αρεσκόμαστε στο να μη λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, καθώς φοβόμαστε τις πραγματικές διαστάσεις των λέξεων, έμφοβοι μπροστά στο μυστήριο της αγάπης. Της μόνης αυθεντικής στάσης ζωής και ψυχής, όταν όλα τα άλλα χάσκουν επικίνδυνα και πάνε να γίνουν μια εγκεφαλική στάση συμπεριφορισμού. Ακίνδυνη οπωσδήποτε, καθώς μπορείς οποιαδήποτε στιγμή να αποκοπείς, να αποδεσμευτείς, να μην εμπλακείς συναισθηματικά. Παρά μονάχα μηχανικά και με τρόπο καθωσπρέπει, μέσα από ένα σύλλογο, μια ομάδα, ένα κόμμα, υποστηρικτής της κυβέρνησης και αυτοαποκαλούμενος ανθρωπιστής. Μακάρι να ήταν υπερβολή όλα αυτά. Νιώθω βαθιά πως δεν είναι. Την ίδια ώρα νιώθω την ανημπόρια μου απέναντι σ' αυτή τη μπλόφα.


Τα σπίτια μας είναι άδεια, όταν προσφυγάκια γεννιούνται στα λασπόνερα και δεν διαθέτουμε την ανθρωπιά εκείνη των προγενέστερων που άνοιγαν τα σπίτια τους και σκέπαζαν τον ξένο. Ο πολιτισμός μας είναι κλειστός. Όπως και η ψυχή μας. Κάνουμε ό,τι μπορούμε ασφαλώς, αλλά αυτό που μπορούμε είναι αυτό το λίγο, όταν η αγάπη είναι πολύ περισσότερα από αυτό. Λυπάμαι πρώτα για μένα που δεν έχω τη δύναμη να ανοίξω το σπίτι μου και να φωλιάσω ένα προσφυγάκι, όταν κάποιοι πριν 100 χρόνια φώλιασαν τους δικούς μου.


Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Αγνοώ την έξαρση που έχει λάβει το θέμα μέσα από την κοινωνική δικτύωση, νιώθω όμως σαν πρόσφυγας μέσα σε τούτη την έκφυλη πραγματικότητα. Μεγαλοστομίες στρατευμένες που απαξιώνουν την ίδια την ποίηση. Να φανταστώ ότι την ώρα που θα συμβαίνει τούτη η παράτα και μετά τις φιέστες που προηγήθηκαν -μήπως και παρεπόμενό τους- άνθρωποι θα φορέσουν τα καλά τους και θα νιώσουν ευτυχείς που “πρόσφεραν”, που εκπολίτισαν, που συμμετείχαν και σε τούτο το δρώμενο, ξεχωριστό οπωσδήποτε, αφού κατάφεραν και ευαισθητοποίησαν μέσω της ποίησης, προπαντός και μέσα από το άλλοθι του μαζεύω ρούχα και τρόφιμα. Η ποίηση μοιάζει να υπάρχει σαν το άδειο πουκάμισο του Σεφέρη, αφού αλλού είναι η αλήθεια, αλλού λανθάνει η ανθρωπιά και η αυθεντική αγάπη απουσίαζει. Η ποίηση χρησιμοποιείται, για να γίνει το πουκάμισο αυτό που δεν υπάρχει παρά ως ξέφτι, για να ανέβουν με οποιονδήποτε τρόπο απάνω της. Λυπάμαι βαθιά για τον επιδερμισμό και τον ωφελιμισμό του πράγματος.


Διαβάζω τυχαία από το δίκτυο τα παρακάτω. Παράλληλα βλέπω πως κυκλοφορούν και τα top 10 ποιήματα για την προσφυγιά, σε λίγο θα κυκλοφορήσουν και ταινίες, κάποια στιγμή κυκλοφόρησαν και αποκριάτικες στολές. Είμαστε αυτό, ένας εφιαλτικός δυτικός παραλογισμός, ένας ανελέητος πολιτισμός που φόρεσε την ασπίδα του ευκαιριακού και πάει. Τι σχέση έχει όλο τούτο με την αξιοπρέπεια των ανθρώπων αυτών της Ανατολής, που στο βλέμμα τους ξεχωρίζω την περηφάνεια εκείνων των άλλων των δικών μας. Θα μας κοιτούν περίλυποι έως θανάτου και με μάτια απολιθωμένα. Διαβάζω όμως:


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί , σε 25 πόλεις της Ελλάδας και τη διοργανώνει ο Κύκλος Ποιητών με συνδιοργανωτές την Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες του ΟΗΕ και τον ιστότοπο RefugeesWelcomeGR.

Σύμφωνα με τα όσα ανακοινώθηκαν :Η εκδήλωση θα λάβει παγκόσμιο χαρακτήρα και θα έχει διεθνή αντίκτυπο διότι θα την αναλάβει και θα τη διαχειριστεί το Παγκόσμιο Κίνημα Ποίησης (World Poetry Movement) με έδρα το Μεντεγίν. Γίνονται προσπάθειες να εμπλακεί και το ΡΕΝ International.

Προβλέπεται η συμμετοχή χωρών από όλες τις ηπείρους, όπως αναφέρει το σχετικό τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Η Ελλάδα θα βρεθεί στο κέντρο του ποιητικού ενδιαφέροντος διότι, μέσω της ποίησης, θα καταδείξει την ουμανιστική της πλευρά.

Σκοπός της είναι η περαιτέρω ευαισθητοποίηση και ο προβληματισμός του κοινού στο προσφυγικό ζήτημα, η συνεπακόλουθη, με όποια μορφή, αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες και ένα μήνυμα κατά του ρατσισμού». Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 7 το βράδυ.

Αν ήμουν πρόσφυγας θα κοιτούσα όλον αυτόν τον ψόφιο πολιτισμό της Δύσης με απόγνωση, με θυμό έπειτα και οργή. Δε νιώθει από τα κρύα μου χέρια, την κρύα μου ψυχή, το άδειο μου βλέμμα, αλλά θα συναθροιστεί μέσα στη ζέστα του και την “ανθρωπιά” του και θα απαγγείλει ποιήματα που δεν του αξίζουν και λόγια που χάσκουν στα χείλη του και θα βιάσει την ποίηση -όπως πολλές φορές συνέβη στο παρελθόν- και θα τη φέρει στα μέτρα του και θα τη χρησιμοποιήσει μπας και γεμίσει το κουφάρι του. Είμαστε αυτό, ένα τίποτα που φοράμε τη γραφή για να γίνουμε κάτι. Που τη διασύρουμε και τη διαπομπεύουμε μες στες συνάφειες και τις ομιλίες, δίχως να ιδρώνει το αυτί μας. Είμαστε αυτό, με τρόπο επίκτητο ένδον ακρωτηριασμένοι. Ως πότε όμως θα ξεγελάμε τον εαυτό μας και τους άλλους;

Θα μαζευτούν λοιπόν να διαβάσουν ένα ποίημα για μένα. Ωραία θα' ναι. Ωραία και συγκινητικά. Μου θυμίζει το παράσημο του Αργυρού Σταυρού που δόθηκε στον Παπαδιαμάντη πάνω στο κρεβάτι του θανάτου του, με εκείνον να ψιθυρίζει “κάπως αργά βέβαια” και έπειτα να πεθαίνει, καθώς στο τζάκι έκαιγαν ξύλα δανεικά που ζήτησαν οι αδελφές του από τους γείτονες, προκειμένου να τον ζεστάνουν τις τελευταίες του ώρες. Ωραία λοιπόν, ωραία και συγκινητικά.


Την ώρα που πνίγονταν ακόμη άνθρωποι στο Αιγαίο, οι περισσότεροι τους κοιτούσαμε, γράφαμε και ποιήματα γι' αυτούς στο σχολείο, άλλοι βαφτίζονταν σωτήρες με το αζημίωτο, άλλοι τους είδαν όπως οι μαυραγορίτες της Κατοχής, άλλοι τους διαπόμπευσαν, η Ευρώπη έτρεξε να περισυλλέξει με τα σωσίβια του εθελοντισμού και της αλληλεγγύης, ό,τι νωρίτερα φρόντισε με τον πολεμικό εξοπλισμό που διοχέτευσε να σπαράξει συθέμελα στην πατρίδα τους. Κάποιοι και δεν ήταν λίγοι είδαν το θέμα ως ευκαιρία να επιδοθούν στο συγγραφικό τους τάλαντο, να διασώσουν τις ιστορίες των προσφύγων -εξαιρετικό πεδίο για συγγραφική εκμετάλλευση και αναγνωστική κατανάλωση– όχι όμως και τους ίδιους τους πρόσφυγες. Ετοιμάστηκαν μάλιστα και υπογραφές για να λάβουμε το έπαθλο του αγώνα, ένα Νόμπελ ως άλλοθι της στιγμής και των ανοιχτών συνόρων, και υπογράφουμε και οι ίδιοι την απίστευτη κοροϊδία. Υποστείτε και θα σας βραβεύσουμε. Σταθείτε αλληλέγγυοι και θα δείτε εμείς, θα σας ενισχύσουμε έξτρα, θα σας απαλλάξουμε από ό,τι χρωστάτε, θα λάβετε και εσείς το κοκαλάκι που σας αναλογεί, θα σας χαϊδέψουμε ως πιστό και άκακο σκυλί στο κεφάλι. Εύγε σας. Τα Νόμπελ τούτα είναι εξαγορασμένα με σιωπή, είναι τεχνάσματα για αφελείς, είναι ένα επιπλέον ψέμα. Και αν είχαμε λίγο λεβεντιά απάνω μας, που δεν έχουμε, θα λέγαμε ότι δεν τα θέλουμε, τα Νόμπελ και τις αηδίες τους δεν τις θέλουμε, ότι αρκεί, ό,τι κάνει η καρδιά είναι αρκετό και από μόνο του, ότι οι υποκριτικές επιβραβεύσεις και οι στρατευμένες ετικέτες περιττεύουν.


Τα κοιτά κανείς όλα αυτά και μέσα του κάτι σπαράζει.


Πολλοί, ανώνυμοι και αφανείς, που δεν τους πιάνει το μάτι σου, συνέτρεξαν και συντρέχουν χωρίς οποιαδήποτε πολιτική και ψευδοιδεολογική ομπρέλα, οι ίδιοι που το έκαναν και πριν 100 χρόνια για τους Μικρασιάτες, τους Θρακιώτες και τους Πόντιους. Γιατί πάντα διασώζεται γονιδιακά ένα κομμάτι που είναι αυθεντικό, τόσο όσο οι Ρωμιές του Λορεντζάτου, οι γυναίκες του Παπαδιαμάντη, το φως του Σολωμού.


Η πλειοψηφία της ελλαδικής ενδοχώρας στάθηκε όμως τότε ανίκανη τους ίδιους τους Έλληνες να εγκολπωθεί και τους ενσωμάτωσε μετά βίας και μετά από τον ωφελιμισμό που υπαγόρευσε η ιστορική ανάγκη του 1940 και απέναντι στον κατακτητή.


Όπως και τώρα, ένας Υπουργός Παιδείας αποστρέφει το βλέμμα από τη γενοκτονία των Ποντίων, ερωτοτροπεί όμως και ενδίδει στο ολοκαύτωμα των Εβραίων, αποφασίζει και διατάζει ερήμην όλων υποχρεωτικό εορτασμό ημέρας μνήμης του εβραϊκού ολοκαυτώματος σε όλα τα ελλαδικά σχολεία εις το εξής, την ώρα φυσικά ακριβώς που ο οπλαρχηγός πρωθυπουργός είχε κατέβει στο Ισραήλ και υπέβαλε τα σέβη του στις εγχώριες αρχές -θα τους είπε ασφαλώς και την απόφαση του Υπουργού του την οποία το σύνολο της εκπαιδευτικού κόσμου αγνοούσε μέχρι την προηγουμένη. Αυτά είναι.


Αγνοώ τι θα γίνει τώρα. Το τραγικό και το παράλογο χορεύουν.
 
Αν αδικώ τις προθέσεις ζητώ συγχώρεση. Αν βλέπω σκοπιμότητες εκεί που δεν υπάρχουν, ξαναζητώ.
 
Όλγα Ντέλλα
Κυριακή 13 Μαρτίου 2016

http://fractalart.gr/parapono-skylou/

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Insomnia greca


  

INSOMNIA GRECA

τρεις αγρυπνίες
τρεις χρονικές στιγμές

THE NATIVITAS INSOMNIA - Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ
23 προς 24 Δεκεμβρίου 2015 (ξημερώνοντας παραμονή Χριστουγέννων)

THE ADEUS CARNE INSOMNIA – Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ
13 προς 14 Μαρτίου 2016 (ξημερώνοντας Καθαρά Δευτέρα)

THE CHRISTUS MORTUUS INSOMNIA – Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ
28 προς 29 Απριλίου 2016 (ξημερώνοντας Μεγάλη Παρασκευή)
 

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Το έλεος της ζωής


Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα. Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα. Μα και γι' αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα. Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα.
Να πω συγνώμη για όσα "σε αγαπώ" δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν...
Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης. Φτάνει που τον βρήκες...Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στην ζωή. Και να θυμάσαι ότι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ...  

π.λίβυος

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016