Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

ξανά και ξανά


"My beloved" η Παναγία και "μάνα μου μάνα" εμείς. Ξανά και ξανά. Ασθματικά σχεδόν. Δίχως όρια δίχως χρόνο δίχως επίγνωση πια. Στο ακραίο της ενδοχώρας. Πόσοι άραγε στον ακραίο τόπο της ενδοχώρας; Πόσοι στην απόγνωση της απώλειας; Κηδεύουμε ες αεί τον αγαπημένο, το εσφαγμένο παιδί. Εμάς κάποτε κηδεύουμε. Το παιδί που απωλέσαμε. Και από την άλλη, οι εναπομείναντες. Μάρτυρες οι περιλειπόμενοι εντός του επιούσιου χρόνου. Γονυκλινεί κανείς ενώπιον  του μαρτυρίου τους. Ομφάλια η θλίψη και ο πόνος εγγενής. Αναποδράστως. Μεγάλη η Εβδομάδα, απλώς να υπογραμμίζει την επανάληψη. Το "σα να' χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου".
 
 

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

χρόνος σταυραναστάσιμος χρόνος



Η λέξη χρόνος, απλώς ανθρώπινη.
 
Έχει τα δυο της όμικρον, πανσέληνα τα μάτια σου.

ΜΟΥ ΠΑΡΗΓΓΕΙΛΕ Τ' ΑΗΔΟΝΙ

Τώρα μαθαίνω πως η λύπη
γράφεται μ' έψιλον και γιώτα.
Λείπεις -κι όλος ο κόσμος λείπει.
Λείπεις και νύχτωσαν τα φώτα.


Φωνή που ξεμακραίνει, τρέμει
φωνή ίδια βουνό ένα κλάμα.
Σαν δίχως νήμα μια ανέμη
σαν θαύμα που γυρνάει σε τραύμα.


Φωνή φαρμάκι, και το πίνω
όλο πουλί μου, να γλυκάνεις.
Το νου και το κορμί τα σβήνω,
μόνον εσύ μη μου πικράνεις.


Ακούω πιο βαθιά απ' τη φωνή σου.
Νιώθω το βλέμμα της σιωπής σου σπαραγμένο.
Αξιώθηκα στιγμούλα της στιγμής σου.
Δώρο πιο τίμιο δεν έχω να προσμένω.

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ